Ne seçim derdi ne geçim derdi; varsa yoksa Aziz Yıldırım ve Şikeleri. Şike davasından yaklaşık bir ay önce Aziz Yıldırım Genel Kurmaydan bilgi sızdırmaktan yargılandı ne bir haber yapıldı ne tek satır yazıldı. Biz böyleyiz ciddi meseleler pek umurumuzda olmaz. Şike yapmışlar, maç satmışlar bu mu daha önemli yoksa Genel Kurmaydan bilgi sızdırmak mı?! Van ilimizde deprem oldu herkes elbirliği yapıp yardım etti. Gazeteler haber yaptı tv ler program. Sonra ne oldu. UNUTULDU. Van hala deprem ile sallanıyor. Isınmak isterken çadırları yanıyor. Fakat Van haberlerini medya nedense angarya olarak görüyor. Bu kadar yazar cezaevlerinde, milletvekilleri cezaevinde, “yanlışlıkla” öldürülen insanlarımız hak ettikleri kadar konuşulmuyor. Defne Joy Foster bile daha çok haber oldu, insanlar ona daha çok üzüldüler, gözyaşı döktüler.

İşsizlik azalacak mı? Yolsuzluk sona erecek mi? Herkes için adalet sağlanacak mı? Bunları düşünmemiz bunlar hakkında çözüm üretmemiz gerekirken Nihat Doğanı, İzzet Yıldızhan’ı Aziz Yıldırım’ı, Hilal Cebeci ve pampişlerini, dert edinmemiz çok acı!  

Bir başka derdimizde anayasanın hali! Anayasa olmasa ne olur! Uygulanmayan yasalar neye yarar!!! Sözde değil özde yasalar yapmak gerekiyor. 

Laik diyor ki Cumhuriyet elden gidiyor, başörtülü diyor ki din elden gidiyor, milliyetçi diyor ki vatan elden gidiyor..... Korku imparatorluğuna hoş geldin!.... Kimsenin umurunda değil Cumhuriyet; köşeyi kapsın yeter. Din mi! Güldürmeyin beni Cuma namazı dışında dolu olmayan camiiler,(o da yarısından çoğu Cuma kılındıktan sonra saniyede koşarak camiden kaçanlar) sabah namazlarında yirmi kişiyi geçmeyen cemaat, Vatan dersen; satılmayan neresi kaldı ki derim! O halde niye korkuyoruz. Artık korkmak nefes almak gibi olmuş bizde. Korkalım da ne olursa olsun. Zaten elimizde olmayan şeylerin elimizden gitmesinden korkuyor olmak ne tuhaf!!! 

Bizim vatandaş olarak derdimiz daha derin. Facebook sayfamızda arkadaş sayımız ne durumda, sevgilime doğum gününde ne alsam, yeni ayakkabıma uygun bir çanta bulamadım, akşam nereye çıksak, bu gece ne içsek, aynı anda kaç kişiyi idare edebilirim, bu parfümün kokusu tenime uygun mu, Tarkan okul yaptırdı mı, Acun karısını niye aldatıyor, Ali Tarana hiç yakıştıramadım. Bizim dertlerimiz bunlar. Şehit olan askerler, karın tokluğuna ve yüksek iş riskiyle çalışan işçiler, bir çay parasının hesabını yapan emekliler, gelecek endişesi taşıyan öğrenciler, ekmek parası için gücü dengeyi kollayan iş adamları, gazeteciler… Sen sende değilken vatanın sende olması mümkün mü?! 

Fenerbahçe’nin, Galatasaray’ın, Beşiktaş’ın, Trabzonspor’un, Diyarbakırspor’un Vanspor’un uğruna ölenlerin; idealleri uğruna ölenlerden daha değerli olduğu şu niteliksiz zamanlarda Politikacılara kızmanın da hiç anlamı yok. Bize az bile yapıyorlar. Televizyon bir aynadır bak ve izle kendini.  

Ateş  ne zaman düştüğü yeri değil, tüm yürekleri yakar ve tek yürek oluruz! İşte o zaman, belki o zaman mutlu bir ülke oluruz. Düştüğü yerde ateş olan bir ülke…